കര്ക്കിടകം പെയ്തൊഴിയുകയാണ്..അന്ന് ആദ്യമായി മുക്കുറ്റി ചാന്തു കൊണ്ട് വാഴയിലക്കീറിലൂടെ അമ്മ ഇലക്കുറി തൊടുവിച്ചു. ആവണക്കെണ്ണയില് കുതിര്ന്ന നെയ്ത്തിരി കത്തിച്ചു കരിമഷി എഴുതിച്ചു.കാണുന്നതിനെല്ലാം സൗന്ദര്യം തോന്നുന്ന കാലത്താണ് മഴ നനഞ്ഞ ശതാവരി പൂക്കളെ കാണുന്നത്. ദംഷ്ട്രകള് പോലെ നീണ്ടു വളര്ന്ന ഇലകള് , കുത്തി നോവിക്കുന്ന മുള്ളുകള്.. ..അവയ്ക്കിടയില് നേര്ത്ത ഒരു ചരടില് കോര്ത്ത വെള്ള മുത്തുകള് പോലെ ..അലുക്കുകള് പിടിപ്പിച്ചു തുന്നിയ പാവം പൂക്കള് ..
ചെടികളില് നിന്നും പൂക്കള് ഇറുക്കുന്നത് സ്വാര്ത്ഥമായ ആസക്തിയാണ്... .തൊടുവാന് കൈകള് നീട്ടി നോക്കി ..മുള്ളുകള് നോവിച്ചു, വിരല് തുമ്പുകളില് രക്തം കിനിഞ്ഞു ..പറന്നിറങ്ങിയ തണുത്ത കാറ്റ് ചെടികളെ പുണര്ന്ന് നനഞ്ഞ മണ്ണിലേക്ക് പൂക്കള് കുടഞ്ഞിട്ടു. തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള് ശ്വേത ബിംബം പോലെ പ്രണയത്തിന്റെ മുഖം .. .ആകാശത്തില് നിന്നടര്ന്നു വീഴുന്ന ഓരോ മഴത്തുള്ളിക്കും ഉള്ളില് നില്ക്കുന്ന പോലെ ഒരു തണുപ്പ്..മഴയിലലിഞ്ഞ ഇലക്കുറി പടര്ന്നിറങ്ങി വെള്ള നിറമുള്ള നൂലിഴകളില് വീണുടഞ്ഞു .
കൈതപ്പൂ മണം തങ്ങിയ പഴയ പെട്ടിക്കുള്ളില് ഇലക്കുറി ചായം പടര്ന്ന വസ്ത്രങ്ങള് ശതാവരി പൂക്കളോടൊപ്പം ഉറങ്ങുന്നു..അകലങ്ങള് പിന്നിട്ടു വരുന്ന പിന് വിളികള് ഇന്നും ഓര്മിപ്പിക്കുന്നു പ്രണയത്തിനു അലിഞ്ഞു വീണ കര്ക്കിടക ഇലക്കുറി ചായത്തിന്റെ നിറവും നേര്ത്ത മഴയില് കുതിര്ന്ന ശതാവരി പൂക്കളുടെ ഭംഗിയും മണവുമാണെന്ന്..
No comments:
Post a Comment