കീമോതെറാപ്പി കഴിഞ്ഞു വിശ്രമിക്കുന്ന രക്ത കോശങ്ങളുടെ അവശതയില് നിന്നും ഉയരുന്ന മോഹങ്ങള് ... പ്രകൃതിയും അറിവും വിശ്വാസങ്ങളും വച്ച് അക്ഷരങ്ങള് വരച്ചിടുന്ന ഒരു എപ്പിസ്റ്റെമോലോജിസ്റ്റ്... മധുബനി ചിത്രകലയുടെ ചായങ്ങള് പോലെ പരന്നൊഴുകുന്ന സായാഹ്ന മേഘങ്ങള്.. ......ഇവ മൂന്നും ചേര്ത്തു വായിക്കുന്ന കഴിഞ്ഞ കുറെ മാസങ്ങള്...
രോഗവും, ആശുപത്രി മുറിയും സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഒരു നിശബ്ദത , അതില് നിന്നും പിറന്ന അസ്വസ്ഥത ..ഓരോ തവണ വന്നു മടങ്ങുമ്പോഴും ജനലഴികളോടും അതിനപ്പുറത്തെ ഉണങ്ങി വീഴാറായ മരത്തോടും യാത്ര പറയും. യാത്രപറയലുകളുടെ തുടര്ച്ച ഒരു വിരസതയാണ് ..
ഒരിക്കല് നിറം മങ്ങിയ കര്ട്ടനുകള്ക്കിടയിലൂടെയാണ് എപ്പിസ്റ്റെമോലോജിസ്ടിനെ കണ്ടത്..കോളോഫോനിലെ സേനൊഫിനെ പോലെ ,വരണ്ട ഭൂമിയും നനഞ്ഞ സമുദ്രവും വാക്കുകളില് വര്ണിക്കുന്ന, എന്റെ കണ്ണുകളില് അത്ഭുതം വിടര്ത്തിയ അപരിചിതന് . മുടിയിഴകള് കൊഴിഞ്ഞു പോയി ശൂന്യമായ തലയോടിനെ മറച്ചു, അയാള്ക്ക് നേരെ നടന്നപ്പോള് സ്ത്രീ സഹജമായൊരു സൗന്ദര്യബോധം ശല്യം ചെയ്തു..
അപരിചിതന്,.... ...... നഷ്ട പ്രണയത്തിന്റെ ആഴി തിരകളില് സോമരസം പകര്ത്തിയാടിയ വേഷം അഴിച്ചു വച്ച് വേദനകളില് വിശ്രമിക്കുന്നു..പുച്ഛം തോന്നി ..ആത്മാഭിമാനം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു പുരുഷന് മാത്രമേ നഷ്ടപ്രണയത്തിന് വേണ്ടി ജീവിക്കാനും സ്വതന്ത്രനാവാനും സ്വയം നശിക്കാനും കഴിയൂ.
ഇപ്പോള് വേദന തന്നു സ്വയം നശിക്കുന്ന കരളിനെ തലോടി അയാള് പറഞ്ഞു, മനോഹരമായ ആകാശവും പൂക്കളും നക്ഷത്രങ്ങളും ജീവിക്കാന് കൊതിപ്പിക്കുന്നു ..വായിലൂടെ ഒഴുകി വന്ന രക്തം തുടച്ചു കൊണ്ട് വീണ്ടും പറഞ്ഞു ..ഇതെന്റെ പാപമാണ്. നോഹയുടെ പെട്ടകത്തിലേക്കു തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടാന് കര്ത്താവ് എന്റെ പാപം ഒഴുക്കിക്കളയുന്നു . പുച്ഛം പൊട്ടിച്ചിരികളില് അലിഞ്ഞു പോയി ..
ചില സായാഹ്നങ്ങളില് മധുബനിയുടെ ഇലചായങ്ങളില് കൈകള് മുക്കി ആകാശത്തെ തഴുകിയപ്പോള് അവ പല നിറങ്ങളുള്ള മേഘങ്ങളായി. വെള്ള,മഞ്ഞ,ഓറഞ്ച്,കറുപ്പ്..
അങ്ങിനെ മദ്യം കഴിച്ചു കരള് നശിച്ചു ഇപ്പോള് വേദനകളില് കരഞ്ഞു, ജീവിക്കാന് കൊതിക്കുന്ന അപരിചിതനും, ജീവിച്ചു കൊതിതീരാതെ ഇപ്പോഴും സ്വപ്നങ്ങള് മെനയുന്ന ഞാനും ആരുമറിയാതെ ഒരേ യാത്രയുടെ തുടര്ച്ചക്കാരായി..ഇപ്പോഴും അകലങ്ങളില്, അക്ഷരങ്ങളില് തുടരുന്ന യാത്ര, പക്ഷെ ഭൂമിയില് അപ്രത്യക്ഷരായി ആകാശങ്ങളിലിരുന്നു കഥകള് പറയാന് നക്ഷത്രങ്ങള് വിളിക്കുന്നു...
No comments:
Post a Comment